<$BlogRSDUrl$>

21 desember 2004


Mér er minnisstætt viðtal við Nick Cave sem ég las einu sinni í tónlistartímariti. Þar var hann m.a. spurður út í það hvernig á því stæði að þótt hann hefði marga fjöruna sopið í viðskiptum sínum við og með fíkniefni, þá hefði hann aldrei tjáð sig um reynslu sína eftir að hann "hætti í ruglinu." Hvernig á því stæði að hann, sem uppþurrkaður djönkí úr "harðri neyslu" hefði aldrei lagt sinn túkall á vogarskálarnar í stríðinu við eiturlyfjadjöfulinn.

Hann svaraði eitthvað í þá veruna að ástæða þess að hann þegði væri sú að hann hefði sosum ekki mikið neikvætt um reynslu sína af eiturlyfjum að segja. Hann hefði lengstaf skemmt sér ljómandi vel í ruglinu en svo hefði bara komið að þeim tímapunkti þegar hann varð að hætta þessari vitleysu. En fyrst þú spurðir, þá verð ég bara að segja alveg eins og er: ég hafði mjög gaman af því að dópa, sagði hann. Fyrir mitt leyti. Ekki ætla ég að fara að ljúga að þér.

Og hví færir undirritaður þetta í tal? Jú, nú er víst verið að dissa dúlluna hann Robba minn Vilhjálms fyrir að láta út úr sér eitthvað svipað. Og það þótt hann reyni að tína til neikvæðu hliðarnar fyrir sitt leyti og vari fólk við því að gjálífið fari illa með línurnar.

Ekki það að mér sé ekki sama. Þetta votviðri úr vatnsglasinu á eflaust eftir að hrökkva af honum eins og vatn af gæs. En finnst fólki kannski í alvörunni að þeir einir megi tjá sig opinberlega um fíkniefni sem finni þeim allt til foráttu?

Það er til fólk sem hefur ekki svo neikvæða reynslu af fíkniefnum. Hvað á það að gera þegar á það er gengið? Ljúga?

Gett óver itt: Ef pöpullinn vill ekki fá heiðarleg svör þá á hann ekkert með það að spyrja.
by Hr. Pez

This page is powered by Blogger. Isn't yours?

Weblog Commenting by HaloScan.com